Ang dating alpabetong filipino

posted by | Leave a comment

Ang natural na kundisyon ng karaniwang Pilipino at ng karaniwang mamamayan sa daigdig ay hindi lang iisa ang alam na wika.

Kinikilala ng KWF ang kahalagahan ng mga wikang ginagamit ng mga Pilipino – ang katutubong wika para sa literasiya at edukasyon ng mga mamamayan, etnikong pangangailangan at pang-araw-araw na gamit; ang wikang pambansa para sa pambansang kamalayan, pagkakaunawaan, pakikipag-ugnayan at pagkakakilanlan; at ang mga wikang pang-ibayong dagat na tutugon sa pangangailangan ng wika ng malawak na komunikasyon (language of wider communication) at wika ng ugnayang pang-internasyonal.

This was definitely an evolutionary leap in Filipino orthography—with a vision for the national language to develop from Tagalog by enrichment with entries from the country’s other native languages.

The rest of the additional letters are meant to enable the language to grow and modernize faster by reflecting modern experience, either by borrowing from English and other international languages, or adopting technical words from science and technology (oxygen, intergalactic, algorithm); also just to acknowledge that some of our proper nouns, e.g., our family names, actually exist in our language: Zuñiga, Gonzalez, Villar, Salazar, Filipinas, Vasquez.

Binigyang pagpapahalaga at pansin ang mga rehiyunal na wika sa pamamagitan ng paghanda/pagbuo ng mga diksyunaryong traylinggwal. Tatlong rebolusyonaryong pagbabago ang ibinunsod ng SWP sa kanyang pangunguna: ang Edukasyong Bilinggwal noong 1974, ang wikang Filipino na ang nucleus ay Pilipino (na unang inlunsad noong 1983 at naging batayan ng probisyong pangwika ng Konstitusyon ng 1986) at ang Alpabetong Filipino na pinagtibay noong 1987. Nagdaos ng mga pasanayan sa korespondensya opis­yal sa buong bansa. Bunga nito ang paggamit ng wikang pam­bansa sa mga diploma, pasaporte, atb.

Itinatag ang 12 Panrehiyong Sentro ng Wikang Filipino sa buong kapuluan. Nailathala ang na sinimulan sa pana­hon ng panunungkulan ni Cirio H.

25-27 at Recto Hall, Faculty Center, UP Diliman, Quezon City. Edgar Samar at 5471860, or 0925-7102481 or by e-mail: fitsawikaan2012 @

At the same time, both for purposes of borrowing from foreign sources and for writing and expressing modern ideas and experience, the 20-letter abakada was way, way inadequate.

Santos, in his “Balarila” published in 1940, derived from Rizal’s “Estudios sobre la Lengua Tagala” (1898).

The Tagalog abakada had only 20 letters, while the Filipino alpabeto has 28.

Inclusion demanded For example, we have safot (spider web) in Ibaloy, masjid and jambangan (mosque and plant respectively) in Tausug and Mëranaw, vakul (grass headdress) in Ivatan and zigattu (east) in Ibanag.

In fact, the names of some of the languages and places (Ifugao, Ivatan) demand the inclusion of such letters.

Noong 1942, napunta naman ito sa Philippine Normal School (naging College at ngayo’y University) bago napalipat sa “radio room” ng Mataas na Paaralang Mapa noong 1946.

Leave a Reply

lovedatingmarriage com